Ακολουθήστε μας:

ΛΑΜΙΑ ΟΛΕ

Τους το χρωστάμε!

Τις προηγούμενες ημέρες -και μετά την ανάρτηση του πρώην αρχηγού της Κ19– έψαχνα τρόπο να πιάσω το θέμα των τμημάτων υποδομής. Η προχθεσινή δυσάρεστη είδηση με το χαμό ενός παιδιού από την Κ17, το «έδεσε» στο μυαλό μου ότι πρέπει να ακουστεί κάτι για αυτά τα παιδιά και τις συνθήκες που δουλεύουν στις «μικρές» ομάδες.

Γράφει ο Γιώργος Νίκου

Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες δουλεύουν τα παιδιά, δεν είναι κακές μόνο στη Λαμία. Είναι κάκιστες γενικά. Πέραν μερικών ελάχιστων εξαιρέσεων, στα τμήματα υποδομής τα παιδιά σκληραγογούνται σε βαθμό… διαβολοβδομαδας.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τα παιδιά μαθαίνουν στα δύσκολα και όταν γίνονται -όσοι γίνονται τέλος πάντων- επαγγελματίες, μπορούν να ανταπεξέλθουν σε μεγάλες δυσκολίες και να κάνουν πρωταθλητισμό. Αλλά δεν είναι έτσι. Μιλάμε για ανήλικα παιδιά, για μαθητές που στόχος τους δεν είναι η νίκη, αλλά να μάθουν τις έννοιες της ομάδας, της αλληλεγγύης και της συνεργασίας. Σε δεύτερη φάση, να μάθουν επίσης τα «πιστεύω» και τα «θέλω» του συλλόγου στον οποίο ανήκουν και να τα αφομοιώσουν.

Σε γενικές γραμμές, οι συνθήκες προπόνησεις στις μικρές ηλικίες, δεν διαφέρουν και πολύ από εκείνες που περιέγραψε ο Πάνος Αντωνίου στην αφοπλιστική του ανάρτηση. Δεν ξέρω αν το παιδί αναφερόταν στις προπονησεις που έκανε στη Λαμία, όταν έγραφε πως χρειάζονταν οι προβολείς των αυτοκινήτων για να έχουν φως και ότι δεν είχαν ζεστό νερό για να κάνουν ντουζ. Πάντως, δεν θα μου φαινόταν περίεργο. Ξανά λέω, πως αυτές είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύει η πλειοψηφία των ομάδων.

Αυτό στο οποίο εγώ θα ήθελα να εστιάσω -και το θεωρώ φόρο τιμής στον Μάριο Λέτσο που έχασε τη ζωή του την Πέμπτη- είναι η ανοχή που δείχνουμε στα παιδιά των τμημάτων υποδομής. Και τώρα αναφέρομαι συγκεκριμένα στα παιδιά που δουλεύουν στον ΠΑΣ Λαμία.

Η περσινή παρουσία τόσο της Κ-19, όσο και της Κ-17 ήταν σαφώς καλύτερη από εκείνες των προηγούμενων χρόνων. Μέσα στη σεζόν βέβαια, ήρθαν και κάποια πολύ στραβά αποτελέσματα. Όπως για παράδειγμα η ήττα της Κ-17 από την αντίστοιχη του Άρη με σκορ 7-0 στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Μάρτιο. Στοχευμένα αναφέρω το συγκεκριμένο ματς…

Ως συνήθως λοιπόν, στο συγκεκριμένο παιχνίδι υπήρξαν διάφορα απαξιωτικά σχόλια στα social media για τα παιδιά και τη δουλειά που γίνεται στις «μικρές» ομάδες του ΠΑΣ Λαμία. Όλα αυτά βέβαια τα παιδιά μπορούσαν να τα διαβάσουν -είναι πολύ πιο εξικοιωμένα με την τεχνολογία από εμάς- και να επιβαρυνθούν ψυχολογικά. Υποθέτω δε, πως τα περισσότερα τουλάχιστον σχόλια έγιναν από ανθρώπους που ουδεμία σχέση έχουν με τα αναπτυξιακά τμήματα της Λαμίας.

Εκείνες τις ημέρες είχα κουβέντα με ένα από παιδιά της Κ-17 της ομάδας μας, το οποίο μου εξέφρασε την πίκρα και την αγανάκτηση του. Δικαιολογημένα θα πω εγώ που έχω την ευκαιρία να γνωρίζω κάτι παραπάνω. Αλήθεια, ξέρετε κάτω από τι συνθήκες προπονούνταν αυτά τα παιδιά όλη την εβδομάδα για να πάνε να αντιμετωπίσουν την σαφώς ποιοτικότερη ομάδα του Άρη; Ξέρετε γενικά κάτω από τι συνθήκες τα παιδιά καλούνταν να δώσουν το 100% του εαυτού τους, για να διεκδικήσουν μια θέση στη «μεγάλη» ομάδα;

Γνωρίζεται σε τι γήπεδα προπονούνται καθημερινά τα παιδιά των τμημάτων υποδομής; Ή πιστεύεται πως όλα τα γήπεδα της Λαμίας είναι σαν το ΔΑΚ και τη Νέα Άμπλιανη; Γνωρίζεται πόσο μεγάλος κίνδυνος τραυματισμού υπάρχει, με τον φόβο να χάσουν όχι μόνο παιχνίδια, αλλά και τα μαθήματα τους; Για παιδιά μιλάμε…

Προφανώς και είναι τεράστια η κουβέντα που πρέπει να γίνει, όμως θα πρέπει πρώτα εμείς να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας ένα πράγμα. Στα τμήματα υποδομής σκοπός δεν είναι ούτε η νίκη, ούτε ο πρωταθλητισμός. Στόχος είναι να αγαπήσουν τα παιδιά το άθλημα και εν συνεχεία να αφομοιώσουν τη φιλοσοφία του συλλόγου στον οποίο ανήκουν. Εμείς στη Λαμία από το φετινό καλοκαίρι το χρωστάμε αυτό στον Πάνο που σκέφτεται σοβαρά να σταματήσει το ποδόσφαιρο και στον Μάριο που έφυγε εντελώς άδικα από τη ζωή. Ας το ξεπληρώσουμε στα υπόλοιπα παιδιά που τιμάνε την κυανόλευκη κάθε φορά που τη φοράνε και έχουν όνειρο να τη φορέσουν κάποια μέρα μπροστά μας μεσα στο ΔΑΚ!

Παιδιά είναι ρε φίλε, αφήστε τα να χαρούν το ποδόσφαιρο…

* Το παραπάνω κείμενο δεν έχει σκοπό να στοχοποιήσει κανέναν από την ΠΑΕ και τον Ερασιτέχνη της Λαμίας. Οι προπονητές στα αναπτυξιακά τμήματα της ομάδας μας, έχουν επιδείξει έργο και οι άνθρωποι της ομάδας μας, προσπαθούν και με το παραπάνω, να έχουν οι «μικρές» Λαμίες όσο το δυνατόν πιο αξιοπρεπή παρουσία.

Καντε κλίκ για σχόλιο

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΛΑΜΙΑ ΟΛΕ