Και τώρα, τι;

Γράφει ο Δημήτρης Αμούντζιας

Τελείωσε κι ο αγώνας του ΠΑΣ «ΛΑΜΙΑ» 1964 εναντίον του «ΠΑΝΣΕΕΡΡΑΪΚΟΥ» και οι φίλαθλοι αποχώρησαν από το ΔΑΚ με σκυμμένο το κεφάλι. Ένα κεφάλι που πιο χαμηλά δεν πήγαινε αφού σε όλων τα πρόσωπα ήταν ζωγραφισμένη η απογοήτευση, ο έντονος προβληματισμός, η αμηχανία για την τύχη του «κυανόλευκου» ποδοσφαιρικού συγκροτήματός μας. Κι όλα αυτά και γιατί ο σύλλογός μας είχε γνωρίσει μια ταπεινωτική ήττα από τον τελευταίο της βαθμολογίας, αλλά και για την άσχημη εμφάνιση της κορυφαίας ομάδας του νομού μας. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα μας ξεκίνησε τη συνάντηση πολύ ενθαρρυντικά, με τρεξίματα, πρέσσινγκ σε όλο τον αγωνιστικό χώρο και ιδιαίτερη μαχητικότητα, η συνέχεια δεν ήταν καθόλου καλή για τους γηπεδούχους.

Προσωπικά, την ομάδα των Σερρών την είχα παρακολουθήσει σε τρία φετινά της παιχνίδια κι αν εξαιρέσω μόνο το πρώτο, στα άλλα δύο με είχε εντυπωσιάσει. Όλη την εβδομάδα εξέφραζα την άποψή μου ότι ο ιστορικός «ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΟΣ» θα κατακτήσει τη νίκη στον μεταξύ μας αγώνα. Και τη σιγουριά μου αυτή τη στήριζα στην άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκονταν η ομάδα της πόλης μας, στην πολύ άσχημη ψυχολογία της, στην ποιότητα απόδοσης των ποδοσφαιριστών μας τη δεδομένη στιγμή. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, οι των Σερρών έδειξαν ότι είναι αρκετά ποιοτικοί αθλητές του ποδοσφαίρου, γνώριζαν τι ζητούσαν στον αγωνιστικό χώρο, ενώ εμφανίσθηκαν με ανεβασμένη την ψυχολογική τους στάθμη! Μετά τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά της ώρας, η απόδοση της ομάδας μας έπεσε κατακόρυφα και οι φίλαθλοι άρχισαν να μουρμουρίζουν δειλά-δειλά γιατί δεν πίστευαν στα μάτια τους αυτό που έβλεπαν. Μέχρι τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου έλαβαν χώρα κάποια πράγματα που πιθανότατα να άλλαζαν τη μορφή του παιχνιδιού. Συγκεκριμένα, στο 11΄ ο ανεκδιήγητος διαιτητής ακυρώνει ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΤΕΡΜΑ της ομάδας μας ως επιθετικό φάουλ του Βλαχομήτρου στον αντίπαλο τερματοφύλακα, τη στιγμή που ο Λαμιώτης ποδοσφαιριστής ήταν μια ώρα μακριά κι ούτε καν ακούμπησε τον γκολκήπερ τους.

Στο 23΄ η ομάδα μας μένει με δέκα (10) παίκτες εξαιτίας αποβολής του επιθετικού μας Βλαχομήτρου. Πράγματι, ο αθλητής μας έπαιξε επικίνδυνα πάνω στον αντίπαλό του και δίκαια πήρε την άγουσα για τα αποδυτήρια.

Στο 36΄ ο άλλοτε ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ Δεληγιαννίδης από θέση «μέσα αριστερά» και μακρινή απόσταση, εξαπολύει ένα άπιαστο δεξί σουτ στέλνοντας την μπάλα να «καρφωθεί» στο αριστερό παραθυράκι του Κόστιτς, παρά την εκτίναξη του τελευταίου. Ήταν μια συνολική φάση η οποία ήταν βγαλμένη από το «ΜΟΥΝΤΙΑΛ» του Μεξικό το 1970.

Κι ενώ όλοι είχαμε ελπίδα ότι η ομάδα μας στο Β΄ μέρος θα παρουσιασθεί πιο αγωνιστική και θα «γυρίσει» το παιχνίδι, τελικά δεν έγινε τίποτε με αφού κάποιοι ποδοσφαιριστές μας πελαγοδρομούσαν στην κυριολεξία. Μάλιστα, υπήρξε κάποιο χρονικό διάστημα κατά το οποίο οι ποδοσφαιριστές μας δεν έδιναν έστω μια μπαλιά σωστή, με αποτέλεσμα κάποιοι φίλαθλοι να αγανακτήσουν με τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας τους. Μάλιστα, κάποιες στιγμές το Νο 10 των «ερυθρόλευκων» ο οποίος λέγεται Μπετανκόρ, νόμιζα ότι επιδίδεται σε επίδειξη ποδοσφαίρου με αντίπαλο την άμυνά μας. Και στο 63΄, ο παικταράς αυτός πετυχαίνει το δεύτερο τέρμα της ομάδας του κι ουσιαστικά δίνει σύνθημα νίκης της ομάδας του. Παρά το γεγονός ότι οι γηπεδούχοι μείωσαν το σκορ στο 67΄ με σουτ του Ρινγκ κι αφού η μπάλα θα βρει το πόδι αντίπαλου αμυντικού. Το τελευταίο σφύριγμα του κακού διαιτητή θα βρει τους Σερραίους να πανηγυρίζουν δικαιολογημένα, όχι μόνο γιατί πήραν το τρίποντο εκτός έδρας αλλά και για το ότι είχαν πολύ καλή απόδοση.

Και μετά το τέλος της συνάντησης οι φίλαθλοί μας διατήρησαν την παράδοση της ομάδας μας σε τέτοιες περιστάσεις, αφού τα «Λαϊκά Δικαστήρια» σε χρόνο «μηδέν» είχαν στηθεί κι αγόρευαν ο Πρόεδρος, ο Εισαγγελέας και οι Δικηγόροι. Και μη νομίζετε, φίλοι μου, ότι κάτι τέτοιο γίνεται μόνο στις μέρες μας. Από την ίδρυση της ομάδας μας το 1964 και μετά από τέτοιους αγώνες μέσα στο γήπεδό μας, σχηματίζονταν πολλά «Στρατοδικεία» και στο γήπεδο, και στην Πλατεία Ελευθερίας ακόμη και στο Πάρκο μεταξύ των τότε στιλβωτών! Και οι φωνές ακούγονταν μακριά, πάρα πολύ μακριά!

Κι αφού ο ιδιοκτήτης της ομάδας μας σκέφτηκε την όλη κατάσταση, αποφάσισε την αντικατάσταση του προπονητή μας. Επανέφερε, λοιπόν, τον κ. Λεωνίδα Βόκολο ο οποίος πέρυσι τερμάτισε την ομάδα μας στην έκτη (6η) θέση του βαθμολογικού πίνακα. Τα προσόντα και οι ικανότητα του άλλοτε διεθνή σέντερ-μπακ είναι πασίγνωστα στο Πανελλήνιο. Όμως εδώ θα ήθελα να σημειώσω κάτι, κι ας μη ληφθεί σοβαρά υπόψη. Πέρυσι ο κ. Βόκολος είχε ποδοσφαιριστές αυτούς που όλοι μας ξέρουμε. Φέτος θα μπορέσει να βάλει στον δρόμο των επιτυχιών την παρούσα ομάδα; Υπόψη ότι οι μεταγραφές τελείωσαν και ξαναρχίζουν τον Γενάρη. Εύχομαι όλα να πάνε κατ΄ ευχή και να μην κινδυνεύσει η ομάδα μας με υποβιβασμό!

Υ.Γ. Όπως παρατηρείτε ούτε στον αγώνα Κυπέλου με την «Κηφισιά» έγραψα για την απόδοση των παικτών μας, ούτε στον αγώνα με τον «ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΟ». Τι να γράψω; Ότι ήμασταν «ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ», σκέτη «ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ»; Αφήστε το, την επόμενη φορά!